ในปัจจุบันประเทศไทยก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ เนื่องจากปัจจัยการลดลงของอัตราการเกิดและอายุเฉลี่ยของประชากรยืนยาวขึ้น จึงทำให้เกิดอัตราการเพิ่มจำนวนของผู้สูงอายุเพิ่มมากขึ้นตามมาด้วย การที่สังคมก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุนั้น มีผลกระทบโดยรวมโดยเฉพาะด้านสุขภาพและเศรษฐกิจ ทำให้เกิดภาวะพึ่งพิงเนื่องจากผู้สูงอายุมีภาวะร่างกายและสุขภาพที่เสื่อมลง และสิ่งสำคัญอีกสิ่งหนึ่งคือด้านจิตใจ การพบปะผู้คนก็น้อยลงทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกว้าเหว่มีภาวะซึมเศร้าและความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองลดลง ซึ่งส่งผลกระทบต่อภาวะจิตใจที่รุนแรงได้ โครงการฯดังกล่าวจึงจัดขึ้นภายใต้วัตถุประสงค์ เพื่อให้ผู้สูงอายุได้ทำกิจกรรมร่วมกัน เป็นการสร้างเสริมทางด้านสุขภาพกายและใจ โดยหวังให้ผู้สูงอายุได้เกิดการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้านสุขภาพ และได้นำความรู้ด้านการดูแลสุขภาพไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้ เพื่อให้เป็นผู้สูงอายุที่มีคุณภาพลดภาวะพึ่งพิงลง ในปี 2566 ประชากรสูงอายุในเขตเทศบาลนครรังสิตมีจำนวน 14,656 คน คิดเป็นร้อยละ 17.35 แบ่งเป็นกลุ่มติดสังคม 14,022 คน กลุ่มติดบ้าน 413 คน และ กลุ่มติดเตียง 221 คน เทศบาลนครรังสิตเล็งเห็นถึงความสำคัญของประชากรสูงอายุกลุ่มนี้ ต้องการให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ลดภาวะพึ่งพิงลง มีจิตใจที่แจ่มใสจากการได้พบปะผู้คน และทำกิจกรรมร่วมกัน จึงได้จัดตั้งชมรมผู้สูงอายุเพื่อให้ผู้สูงอายุในเขตเทศบาลนครรังสิตได้เข้าร่วมกิจกรรม โดยเป็นการรวมกลุ่มของชุมชนและจัดตั้งเป็นชมรม โดยเข้าร่วมกิจกรรมชมรมผู้สูงอายุเดือนละ 1 ครั้ง เพื่อเป็นการส่งเสริมสุขภาพให้แก่ผู้สูงอายุอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน